Ścięgno Achillesa jest najczęściej zrywanym ścięgnem kończyny dolnej. 

Do uszkodzenia ścięgna Achillesa może dochodzić w mechanizmach: bezpośrednim (gdy siła działa bezpośrednio na ścięgno np. przecięcie ostrym narzędziem) oraz pośrednim (nakładanie się mikrouszkodzeń w wyniku naderwań, podania steroidów, patologii tkanek otaczających, chorób ogólnoustrojowych jak np. cukrzyca).

Do czynników zwiększających ryzyko zerwania ścięgna Achillesa zaliczamy:

wiek – najwięcej zerwań występuje między 30-50 r.ż.  

leczenie steroidami oraz niektórymi grupami antybiotyków 

uprawiane sportu bez poprzedzającej go rozgdzewki

zmiany patologiczne takie jak zapalenie ościęgna w wyniku przeciążenia urazy (bezpośrednie lub pośrednie) oraz sumowanie się mikrouszkodzeń

zmęczenie (mięśnia i ścięgna z powodu zbyt forsownych ćwiczeń)

Zerwanie całkowite

Pacjent z zerwanym ścięgnem piętowym podaje, że podczas uprawiania sportu (najczęściej bez odpowiedniej rozgrzewki) poczuł ból oraz usłyszał charakterystyczny dźwięk (dźwięk zrywanego ścięgna). Uczucie bólu porównywalne jest przez pacjenta do kopnięcia lub uderzenia w ścięgno. Do objawów uszkodzenia ścięgna należą ubytki czynności stawów skokowych mięśnia trójgłowego łydki (znacznego stopnia osłabienie czynnego zgięcia podeszwowego w stawie skokowym górnym). Niekiedy w przypadku całkowitego zerwania występuje nawet brak czynnego zgięcia podeszwowego w stawie skokowo-goleniowym, zniesiona częściowo supinacja (odwrócenie) stopy w stawie skokowym dolnym. Niektórzy autorzy uważają, że inne mięśnie należące do tylnej grupy (jak np. mięsień piszczelowy tylny, mięsień zginacz długi palców czy zginacz długi palucha) mogą częściowo kompensować czynność mięśnia trójgłowego łydki. Pacjent z całkowicie zerwanym ścięgnem Achillesa nie potrafi najczęściej stanąć na pięcie. W okolicy kostek widoczne są często wybroczyny krwawe w okolicy zerwania oraz obrzęk.

Zerwanie częściowe

Cechuje się mniej wyraźnymi zaburzeniami w biomechanice mięśnia trójgłowego łydki. Wywiad bólowy omawianej okolicy jest zazwyczaj dłuższy. Utrudnione jest chodzenie, które najczęściej wiąże się z bólem. Ból, który towarzyszy temu schorzeniu, zwiększa się stopniowo. Podczas zerwania poszczególnych części następują zaburzenia dotyczące z poszczególnych składowych ścięgna.